Schilderen zoals het komt

Zo,

de tentoonstelling is al even over, tijd om verder te kijken, verder te doen. Zo zijn we al enkele weken bezig aan enkele 'dode muzikanten'.

Het is de bedoeling om ze zo te maken dat ze onder handen van koppensnellers terrecht zijn gekomen. En dan hiervan een 8 tal te realiseren, voorlopig. Eind volgende maand zouden ze klaar mogen zijn.

De afsluitingsreceptie in 't Getouw is alweer even achter de rug. Veel vrienden en kennissen hadden moeite gedaan om erbij te zijn. De toespraak duurde niet te lang en de hapjes en drankjes waren beschaafd voor een zondagnamiddag.

Een dag later was ik al terug in Mol om de tentoonstelling af te breken. En ook deze keer geen glasbreuk met het vervoer, het is ooit anders geweest.

Het hoofdstuk 't Getouw in Mol was hiermee afgesloten, dacht ik.

Tot er een mailtje aankwam van ene Vera.

Vera, de zus van Marijke, een van de onderwerpen van een schilderij, had viavia gehoord van die tento en wou er meer over weten.

Zo is het dus gekomen dat we gisteravond gezellig bij de moeder van Vera en Marijke aan het babbelen waren over een kindertijd van zo'n 45 jaar geleden.  En blijkbaar had de ma ook nog enkele foto's van een vakantie aan zee.

Ook bleek dat, hoewel er zoveel tijd tussen was, ieder toch nog dingen over de ander wist. Het was zeker een leuke ervaring en ik wil de twee zussen, hun mannen en de moeder dan zeker nog eens bedanken voor de gezellige bijeenkomst.

PS  Vera, schil3ke is sms taal voor schilderij.

Zo, we zijn nu midden in het tweede weekend dat de tentoonstelling in 't Getouw loopt. En ik moet zeggen, er is een publiek. Regelmatig komen er mensen binnen, sommige even snel weer buiten, maar er zijn er ook die aandachtig de tekstjes onder de werken lezen en af en toe er schijnbaar plezier in hebben. Deze krabbeltjes op gescheurd bruin papier, onder elk werk maakt het voor mij ook makkelijker, zo hoef ik niet steeds dezelfde uitleg te geven.

Verder had ik vandaag de stand van de spaarvarkentjes nog eens bekeken. Ze staan nogal laag bij de grond en even heb ik overwogen om ze toch maar in een vitrinekast te plaatsen. Soms stapt het publiek erlangs, het zou beter moeten.

Terwijl we vorig weekend in de tentoonstellingsruimte waren hoorden we verschillende keren een luide knets.

Blijkbaar zijn door de warmte op de vloer verschillende bamboes aan het barsten gegaan.Ook op het euro teken dat deze vormen heb ik nog maar weinig reactie gehoord. Maar het is nog steeds de bedoeling om met deze stokken voor het sluitingsfeest nog eens iets in elkaar te webben, zo boven de inkomdeur en  toog.

Allee, wie wil, je bent welkom op het sluitingsfeest 15 april om 15 uur.

Zo, de eerste dag ophangen in Mol en er is al veel gedaan!

Het ophangsysteem in de tentoonstellingsruimte van 't Getouw is prima. Jan, de sympathieke klusjesman, is nog op zoek gegaan naar een laser, zo'n machientje dat sommige electriekers gebruiken als ze de lampen juist moeten hangen, helaas. Volgende keer moet ik zelf eentje voorzien. De lijsten dus maar op het zicht en het gevoel opgehangen. Verder prima medewerking van de cultuurdienst van de gemeente Mol. Plots is er het ideevan Mol met wit zand, de zandwinning.

Dus had ik plots dringend enkele emmers zand nodig en zelfs dat is gevonden door Marjan.

Verder vanmiddag nog onder andere het werk van 'de bende van Nijvel' bij mijn pa gaan ophalen. Dit is een tekening gemaakt op steinbach papier, ergens in de buurt van 1987. Het rare is dat de aanslagen van die bende nog steeds niet zijn opgelost, de tekening blijft dus nog steeds aktueel en kan hangen op deze expo.

Tenslotte, in de ruimte nog wat met men bamboestokken aan't puzzelen geweest, we kijken al uit naar het vervolg morgen met het wit zand. 

De eerste ronde zit erop! 

Vanmorgen, met actieve sponsoring van Deckers Transport NV, (merci Sven!)  nog in de nevel vertrokken naar Brugge. Daar zat de Robbie van Cactus ons op te wachten in zijn kantoor. Eventjes een koffietje en dan vlugvlug enkele straten verder naar het gebouw van Oxfam waar de bamboes in veilige bewaring lagen. 

Terug langs Antwerpen naar 't Getouw in Mol. Onderweg veel tractoren op de weg, het leek of met het goede weer ook plots alle landbouwers de baan op moesten. 

De lopende expo in 't Getouw is nog lopende tot en met dit weekend. Vlug even gaan bekijken, maar eerlijk gezegd, het was men genre niet.

Maar de bamboestengels mochten in een vestiaire van een zaal. We hadden al één van de 4 zakken er liggen en kwamen er met de volgende aan maar de deuren waren al terug afgesloten. De verantwoordelijke dacht dat het dat al was. Gelukkig was ze nog niet ver uit de buurt. 

 Verder eindelijk nog goed nieuws, het drukwerk is klaar! 

We kunnen beginnen uitdelen...

Weekendwerk, net zoals we verder werken uitzoeken die tentoongesteld zullen worden, deze is nog een twijfelgevalletje...De achtergrond is met spuitbussen verneveld.

Het is een optreden van Andy Palacio,die zelf een 5tal jaar geleden jong gestorven is. Het typische voor de Punta muziekstijl is het ritmisch bespelen van schildpaddenschilden.

De zoektocht naar Vera en Marijke heeft helaas nog niets opgeleverd.  Nog steeds geen verder nieuws wat er van de dames is gekomen. Wel over de tentoonstelling in 't Getouw in Mol. Het drukwerk is nog bij de drukker en de 24ste maart gaat de tentoonselling al open...drukdruk en stress stress.Er valt nog een hoop te gebeuren.

 Een beetje het gevolg als de atelier een beetje partout is. Zo moet er bamboe gehaald worden in Brugge en een aantal schilderijen opgepikt worden in het centrum van Antwerpen. Alle de lijsten en kaders nakijken en misschien nog op zoek naar wit zand voor de varkentjes.

De foto hierboven is ook een schilderijtje dat op de tentoonstelling te zien zal zijn. Het gebeurde jaren geleden, in het 5de of 6de leerjaar in de turnzaal van het Sint Jan Bergmanscollege van Mol. Terwijl we ons aan het omkleden waren viel een klusjesman buiten van de ladder. Het duurde echter een hele tijd voor de wantrouwige turnleraar ons wou geloven...

Gezocht;

Twee meisjes, hun naam is Vera en Marijke,

Ze woonden aan het einde van de straat in een huis aan een hele oude boom...

Zo,

vandaag is er de kans om 2 maal de ronde op televisie te zien. Het land leeft op. Tof voor al die gisteren al het parcour verkend hadden.  Aanschuiven op de knelpunten, had je gezien hoe ze neersmakten? Zoveel volk, het leek al een voorbode van de 10 miles van Antwerpen, nog eens een andere massamanifestatie.

 En dan vanavond nog eens de serie,het kan niet op...

 We zullen weer massal aan het bakske gekluisterd zijn!

En ondertussen iets verder weg, wat gebeurd er? Bombarderen, rebellen tegen een profesioneel leger, wie of wat moeten we geloven? Hier worden alle mediums,ook het tv-kaske gebruikt voor het eigen groot gelijk.

En de olie.

Verleden zaterdag was ik bij de horlogemaker voor revisie van een oudere horloge.

De man vroeg me mee achter in zijn atelier en liet me zien hoe hij werkte. Van zijn vrouw kreeg ik ondertussen een kopje Italiaanse koffie dat heerlijk smaakte. Na de nodige olie en smeermiddeltjes aan de radertjes zag de horloge er zo goed als nieuw uit. Het leuke was dat de reparateur er geen cent voor wou; hij is ook liefhebber van oudere automatische machientjes.  

Ik wou die mensen iets geven. Ze zijn en waren China liefhebbers, niet alleen van hun restaurants.

 In en van mijn bergkasten lag nog een neutrale waaier. Dus in plaats van schilderen op papier eens een andere ondergrond.

Het werkte een beetje tegen de hand, eenerzijds die waaier zo ver mogelijk open houden, anderzijds er op schilderen en tekenen.

Toen de waaier droog was, en dat lukte snel met dat stevig lentezonnetje, ben ik het naar de horlogewinkel gaan brengen. Ze waren op dat moment druk bezig met klanten.

Dus een uurtje later terug de winkel in. De horlogemaker nog steeds bezig, nu met andere klanten, maar onmiddellijk wezen ze me naar een plaatsje in hun etalage. Het waaiertje stond tussen hun horloges.

Hiet telde geen geld, wel het gebaar.

Gewoon leuk voor iedereen.

Soms moet men er eens een dagje tussen uit. De werf dag zeggen en eens rustig aan doen.

Zeker als je ziet hoe het er nu in Japan met de aardbeving en tsunami aan toe is gegaan. De beelden spreken voor zich; een ramp die niemand wil meemaken.

Ondertussen schieten de werkzaamheden goed op en begint de toekomstige trouwzaal er opnieuw mooi uit te zien.

Maar het is en blijft een feit; als je iets moois wil hebben mag je er geen tijd op zetten. We zijn ook maar mensen en de ene dag tegen de andere kan schillen in concentratie. Verder is het schilderen en bv aflijnen van vlakken boven je hoofd niet steeds een makkie en vaak een aanslag op de nek en schouders.

Helaas houd hier planning en tijdsdruk geen rekening mee.

Maar we klagen zeker niet. Er zijn ergere dingen die een mens kan meemaken. Stel maar eens dat je moet vluchten uit je eigen land en omgeving om welke reden dan ook.

 Stel maar eens dat je lichaam dat je lichaam ziek word en het probleem kanker zich voordoet. Hier kiest men niet voor, maar wie maakt dit niet mee in zijn naaste omgeving?

Dit is een reden waarom we volgende paasmaandag, 25 april met een gezamelijk ontbijt gaan organiseren in  het Brechtse gemeenschapcentrum. Voor het goede doel, Kom op tegen Kanker.

Opeens stond hij daar in de deuropening; een journalist. Hij vroeg of hij enkele foto's mocht maken.

Het was een journalist van 'Het Nieuwsblad'. Mij leek het eerder iemand van het Seniorenweb.

Nadat een artikeltje in de krant was verschenen, daagden er nog enkele foto's op in een van de  regionale reclameblaadjes.

Blijkt nu dat de ruimte waar we werken 'De Spiegel' noemt. Dit hebben we alweer bijgeleerd...

Wekelijks vergaderen er een stel kerels in het gebouw. Zij bekijken hoe de werken vorderen.

En hoe veilig of we wel werken. En soms hebben een vraagje of kommentaar.

 Maar meestal mompelen ze wat met mekaar. 

Hoelang en hoeveel tijd gaan de werken nog duren. En dan maken ze verdere plannen en afspraken.

En hebben ze het weer gezien voor een weekje.

Als dan na een tijdje de muren en plafonds afgewassen zijn is het tijd om de juiste kleuren te bepalen. Kleurenwaaier hier, of waren het juist ralkleuren daar? Eenvoudig is het zeker niet om de originele kleur terug te vinden. En zeker niet als er daaronder nog andere verflagen te vinden zijn.

Gelukkig waren we niet alleen om dit uit te zoeken en hebben we bijna een prive bode om regelmatig naar de verfhandelaar te rijden om enkel testlitertjes verf op te halen.  Verder was het  uitproberen met stukjes over de oude verf te leggen en ze proberen zo dicht mogelijk te benaderen.

Eeen oude plafond terug proper krijgen; geen lachertje.

Honderd jaar niets aan gebeurd en daar tabaksrook boven op, het was een vettig,vies plafonnetje. We hebben het afgesopt met een mengsel van water en ammoniak. Het was geen plezier om onder te staan en te ruiken, maar het moest voor eer en glorie van het gebouw.

En eigelijk zag men nadien weinig verschil, maar toch;

kwaliteit daar gaan we voor.

Sinds begin dit jaar zijn we gestart met de restauratie van de schilderingen van het Oude Gemeentehuis van Brecht. Dit gebouw was vroeger een gerechtshof, nadien is het als gemeentehuis gebruikt.na de fusies werd het gebouw te klein voor al het personeel en was de plaatselijke belastingsdienst erin getrokken.

Zo'n 10 jaar heeft het nu leeg gestaan. Het gebouw word nu opgeknapt en zal als trouwzaa, kantorenl en toeristische dienst dienen. 

Het gebouw is geklasseerd. In de hoofdplaats zijn schilderingen van oude Brechtse notabelen te vinden een ook namen van adelijke families en hun wapenschilden versieren de wanden.

Maar nu is het vooral een bouwwerf. Een plaats waar mensen werken die verschillende talen spreken.

En toch samenwerken.                         

Onder de beschadigde en decoraties hebben we sporen van andere, oudere schilderingen gevonden. Van deze ontwerpen zijn echter geen foto's te vinden. Eigelijk zijn we dus momenteel een slechte restauratie aan het renoveren. Het is een leuke job, maar op een bouwwerf werken, al dat stof en lawaai, is toch weer even wennen.

Het spelletje loopt alweer enkele weken op de beeldbuis. De hype vakkundig opgepomt. Politiekers en standuppers verdienen er populariteit en gezag mee. Dagbladen schrijven  paginas, elk grapje word tot in het detail nabesproken. Zelfs de internationale pers tegenwoordig.

 Het kastje geeft wat het publiek wil. Bijna elke avond van de week opnieuw, lachen geblazen, spitsvondig zijn, goed overkomen. Dit is wat van tel is.

 Wil er iemand eigelijk wel verandering? Of een nieuwe regering? Is alles niet okee zoals het nu is? 

De rustige vastheid veranderen? Waarin? Rustige vadsigheid?

De sneeuw is ondertussen verdwenen. Van die viezigheid zijn we ook alweer vanaf.

Laat het maar wat warmer zijn; weg die vriestemperaturen!

Leve de motregen.

Onze Belgische regen.. 

Als je zo af en toe gaat joggen is het leuk om ergens aan een stratenloop deel te nemen,noem het maar tourisme. Afgelopen weekend was de Kerstcorrida in Tielt, al voor de 25 keer. Het was een aangenaam moment om kennis te maken met het stadje. De loop bleek in s'avonds door te gaan, op wegen die daalden en nadien ook onvermijdelijk bergop liepen. Nabij het secretariaat werden we verwelkomt door kippen. Zowel raskippen in hokken als gebraden restanten van hun kollegaatjes, de vleugeltjes. De bedoeling was dat we deze zouden verorberen voor het goede doel. Toch maar wachten tot na de loop...

Na de start werd er bliksemsnel gelopen. Ik had gedacht en gehoopt dat het veel gemoedelijker zou zijn .Lag het misschien aan de vrieskou? Of liep men allemaal voor het winnen van de nieuwe matras? Of had men bang dat de gebraden vleugeltjes op zouden zijn? Zelf heb ik er  niet meer van gegeten, de geur na 10km lopen alleen al ...

Bister is een natuurlijk verfproduct uit de bast van walnoten.

Het is leuk bewerkbaar en heeft een sepia achtige kleur.

Dit effect op de zijde stof geeft rare een rare combinatie. ietwat primitief en in kombinatie met chinese inkt komen we dichter bij de originele chinese schilderijen, natuurlijk is het onderwerp nog iets anders...

Terwijl het buiten vroeg donker is en erg koud is heb ik me bezig gehouden met een bijna tropisch strandtafereel. Hoogst waarschijnlijk het laaste groot schilderij voor dit jaar. Maar de potjes verf zijn zeker  niet leeg voor het volgende. Verder excuseren we ons omdat het lang geledenis dat er nog iets gepost is. Maar opeens was dat opstartblad anders en de tijd erin steken om dat nog uit te pluizen...

Geef me dan maar gauw een nieuw jaar en een nieuw doekje.

Eigenlijk kan je er deze dagen niet rond; de vele manifestaties ivm de onafhankelijkheid van Congo. Enkele weken terug opende zo'n tentoonstelling in De Warande in Turnhout. Vooraf kon men inschrijven om tijdens de opening te kunnen proeven van een 'Congolees' maal. De kleurrijke doeken waren mooi, maar helaas, het eten was niet  perfect gelukt. Er was een misverstand tussen de Congolese kok en het Cultureel centrum. Enkel de eerste personen die aanschoven aan de keuken konden van het eten genieten; er was gewoon voor te weinig mensen gekookt. De Warande heeft nadien een verminderingsbon en hun excusen aangeboden.

Nadat we vorig weekend de expo van Van De Woestijne in Gent bezocht hadden gingen we op zoek in Gent naar cafe Pole Pole. Zonder adres, stuurde men ons heel de stad door.Er was zelfs een agent op de fiets, een sportieveling die niet dronk, die ons suggereerde om het eens aan een polis met een rode neus te vragen...

Uiteindelijk, na een stevige wandeling, vonden we de kroeg, open, en hebben de mochitto's gesmaakt.

Leuk, want het was ook een beetje thuiskomen, naast de toog waren 2 doeken, geschilderd in de toenmalige Zairesche traditie door een toen witte zwarte.

Op een morgen,

de dagelijkse rituelen, de wekker die afloopt.nog half slapend de trap af en ...

een deur die open staat,

wat niet normaal is en

 ja hoor,

 prijs...

de gaatjesboorder is op bezoek geweest...

We sliepen  boven de bewuste deur en hebben niets gehoord, één  fijn geboord gaatje was genoeg om binnen te geraken. Een aantal electronische spullen waren verdwenen, uit de ijskast waren 2 potjes chocolademousse weg, alleen van de schilderijen was men afgebleven.

Vertelt dat iets over de kwaliteit of waarde ervan?

Het idee dat er 'vakmensen' in je huis rond snuisteren terwijl je erboven ligt te slapen is misschien nog het moeilijkst te vatten.

Een tijd terug, toen fuiven en lawaai maken nog niet zo gebonden waren aan regeltjes.

 Ergens in de duinen, toen de la Bamba nog populair was...

Je kon er geraken langs en door een smalle gangetje. Op elke tafel stond een vaasje met bloemen en zoute borrelnootjes klaar. De stoelen waren besproken; in de zaal konden hoogstens 49 personen plaats nemen.

Toen het theater even begonnen was , wou ik zo vlug mogelijk de zaal  ontvluchten. De acteurs waren een vergadering aan het naspelen, heel de tijd saaie monologen en weinig actie of verrassingen..

Na de pauze, een een glas Duvel begon het tij te keren...

Toen werd er gebruik gemaakt van opgenomen beelden die zogezegd op de plaatselijke televisiezender uitgezonden werden. Het verhaal was vooral aanspreekbaar voor de ingewijden, zij die de plaatselijke politiek en gewoontes kenden. 

Na het toneel werd de verbroedering met de acteurs het aangenaamst.

Hoe later het werd, hou beter het stuk.

Een kameleon,

maar dan een hyper actieve, bracht afgelopen vrijdag de eerste van zijn vier uitverkochte laatste shows van "De hemel in het klad" in De Roma.

Met zijn groep, die af en toe aan The Radio's zaliger deed denken, bracht Bart Peeters een  spitsvondige mix van eigen nummers en vertalingen van oa. Dylan en Brel.

Ook een superdisco van "Last night a DJ save my life" werd gebracht alsof het de finale van "Move like Michael Jackson" was.

Zelfs ook de teksten en gags tussen de songs werden sterk gebracht. Den Bart vertelde en speelde rolletjes en figuurtjes alsof het Leugenpaleis nooit gestopt was..

 Een  echte kameleon dus, maar dan eentje dat weet wat show brengen is.

Goed voor een aan te raden avondje vertier.

Een gekke kameleon, maar dan  een hyperactieve op het podium!

Zo bracht Bart Peeters het ervan af tijdens de eerste van zijn vier uitverkochte afscheidsoptreden in De Roma. Met zijn  groep bracht hij een mengeling van eigen werk, stilaan klassiekers ondertussen en vertalingen van oa. Dylan of Brel. De zangparijen deden me af en toe aan The Radio's zaliger denken.

Bij het nummer "Last night save the DJ my live" werd er gedanst en geshaked alsof het de finale van "Move like Michael Jakson" was. 

 De bindteksten waren goed, af en toe speelde den Bart een of ander figuur dat zo uit het Leugenpaleis kwam.

Een kameleon dus, een die weet wat show berngen is, goed voor een avondje vertier.

Eigelijk is het niet nodig, maar toch vind men altijd een reden om het te houden;

 de jubilees...

Een tijdje terug was het de beurt van Bart Peeters, de man werd 50 lentes oud. Hij werd gevierd op televisie. Voor hem kwam, exclusief, Raymond Van Het Groenewoud een liedje ten beste brengen. Hevig Bartje wist met zijn gelukstraantjes geen blijf...

 Enkele zaterdagen terug, Bart Peeters stelt Raymond voor in de Roma. Raymond werd 60 en dat moest iedereen geweten hebben.

Zo was er s'middags op RadioI een programma aan hem opgedragen.  Ook bij de Humo zat later een extra cd, voor een voordelige prijsje.

 In de Roma werd Raymond gevierd en bracht hij voor een uitverkochte zaal zijn nieuwste show. Deze zal later ook in Mano Mundo in Boom  of op de Nekka nacht te zien zijn. 

Een aanrader maar,rara, aan wie word de volgende jubilee opgedragen?

Van die warme zomeravonden, wanneer een hete dag overgaat in zwoel gedonkerte,

en met veel dorst, en lekkere muziek.

Elke week een muziekfestival ergens in het land, open lucht natuurlijk.

Met dansbare muziek en pittige cockyails om te proeven...

Rara, waar vind je zoiets unieks?

Vanmorgen vertelde men op de radio, Radio1, dat vrouwen het extravaganst shoppen terwijl ze het vruchtbaarst zijn.

Dit was voor ons een goede reden om het shopping-ticket van de NMBS eens uit te proberen. Voor een vast bedrag kon men in de maand januari, in het weekend, naar om het even welk Belgisch station reizen om te ....

Wij dus niet,

maar wel er gebruik van gemaakt om de tentoonstelling van (...) te bezoeken. Op de site van het museum werd ons sterk aangeraden de inkomtickets van de tentoonstelling online te kopen, gezien de grote toeloop. Toen we ter plaatse waren was dit echter geen probleem, er waren nog 90 plaatsen vrij. De expo liet over 3 verdiepingen, we werden door geuniformeerde mensen met een lift ter plaatse gebracht. De Securitas-bewakers maakten wel indruk, we durfden het fototoestel niet boven te halen.

De schilderijen werden overal in een donkere omgeving getoond, eigelijk hadden we ze wel eens graag in daglicht gezien. Buiten de doeken waren er ook ontwerpen en publicaties.

De titels van de werken spraken ons niet aan. Misschien is dit werk wel een voorbeeld van heel de Belgische situatie.

Rara, wiens tentoonstelling was het?

Het was koud!

De keien vroren uit de grond. Toen het vuurwerk bijna gedaan was, werd het een verbroedering met de buren..

en iedereen amuseerde zich.