Schilderen zoals het komt

Gezocht;

Twee meisjes, hun naam is Vera en Marijke,

Ze woonden aan het einde van de straat in een huis aan een hele oude boom...

Zo,

vandaag is er de kans om 2 maal de ronde op televisie te zien. Het land leeft op. Tof voor al die gisteren al het parcour verkend hadden.  Aanschuiven op de knelpunten, had je gezien hoe ze neersmakten? Zoveel volk, het leek al een voorbode van de 10 miles van Antwerpen, nog eens een andere massamanifestatie.

 En dan vanavond nog eens de serie,het kan niet op...

 We zullen weer massal aan het bakske gekluisterd zijn!

En ondertussen iets verder weg, wat gebeurd er? Bombarderen, rebellen tegen een profesioneel leger, wie of wat moeten we geloven? Hier worden alle mediums,ook het tv-kaske gebruikt voor het eigen groot gelijk.

En de olie.

Verleden zaterdag was ik bij de horlogemaker voor revisie van een oudere horloge.

De man vroeg me mee achter in zijn atelier en liet me zien hoe hij werkte. Van zijn vrouw kreeg ik ondertussen een kopje Italiaanse koffie dat heerlijk smaakte. Na de nodige olie en smeermiddeltjes aan de radertjes zag de horloge er zo goed als nieuw uit. Het leuke was dat de reparateur er geen cent voor wou; hij is ook liefhebber van oudere automatische machientjes.  

Ik wou die mensen iets geven. Ze zijn en waren China liefhebbers, niet alleen van hun restaurants.

 In en van mijn bergkasten lag nog een neutrale waaier. Dus in plaats van schilderen op papier eens een andere ondergrond.

Het werkte een beetje tegen de hand, eenerzijds die waaier zo ver mogelijk open houden, anderzijds er op schilderen en tekenen.

Toen de waaier droog was, en dat lukte snel met dat stevig lentezonnetje, ben ik het naar de horlogewinkel gaan brengen. Ze waren op dat moment druk bezig met klanten.

Dus een uurtje later terug de winkel in. De horlogemaker nog steeds bezig, nu met andere klanten, maar onmiddellijk wezen ze me naar een plaatsje in hun etalage. Het waaiertje stond tussen hun horloges.

Hiet telde geen geld, wel het gebaar.

Gewoon leuk voor iedereen.

Soms moet men er eens een dagje tussen uit. De werf dag zeggen en eens rustig aan doen.

Zeker als je ziet hoe het er nu in Japan met de aardbeving en tsunami aan toe is gegaan. De beelden spreken voor zich; een ramp die niemand wil meemaken.

Ondertussen schieten de werkzaamheden goed op en begint de toekomstige trouwzaal er opnieuw mooi uit te zien.

Maar het is en blijft een feit; als je iets moois wil hebben mag je er geen tijd op zetten. We zijn ook maar mensen en de ene dag tegen de andere kan schillen in concentratie. Verder is het schilderen en bv aflijnen van vlakken boven je hoofd niet steeds een makkie en vaak een aanslag op de nek en schouders.

Helaas houd hier planning en tijdsdruk geen rekening mee.

Maar we klagen zeker niet. Er zijn ergere dingen die een mens kan meemaken. Stel maar eens dat je moet vluchten uit je eigen land en omgeving om welke reden dan ook.

 Stel maar eens dat je lichaam dat je lichaam ziek word en het probleem kanker zich voordoet. Hier kiest men niet voor, maar wie maakt dit niet mee in zijn naaste omgeving?

Dit is een reden waarom we volgende paasmaandag, 25 april met een gezamelijk ontbijt gaan organiseren in  het Brechtse gemeenschapcentrum. Voor het goede doel, Kom op tegen Kanker.

Opeens stond hij daar in de deuropening; een journalist. Hij vroeg of hij enkele foto's mocht maken.

Het was een journalist van 'Het Nieuwsblad'. Mij leek het eerder iemand van het Seniorenweb.

Nadat een artikeltje in de krant was verschenen, daagden er nog enkele foto's op in een van de  regionale reclameblaadjes.

Blijkt nu dat de ruimte waar we werken 'De Spiegel' noemt. Dit hebben we alweer bijgeleerd...

Wekelijks vergaderen er een stel kerels in het gebouw. Zij bekijken hoe de werken vorderen.

En hoe veilig of we wel werken. En soms hebben een vraagje of kommentaar.

 Maar meestal mompelen ze wat met mekaar. 

Hoelang en hoeveel tijd gaan de werken nog duren. En dan maken ze verdere plannen en afspraken.

En hebben ze het weer gezien voor een weekje.

Als dan na een tijdje de muren en plafonds afgewassen zijn is het tijd om de juiste kleuren te bepalen. Kleurenwaaier hier, of waren het juist ralkleuren daar? Eenvoudig is het zeker niet om de originele kleur terug te vinden. En zeker niet als er daaronder nog andere verflagen te vinden zijn.

Gelukkig waren we niet alleen om dit uit te zoeken en hebben we bijna een prive bode om regelmatig naar de verfhandelaar te rijden om enkel testlitertjes verf op te halen.  Verder was het  uitproberen met stukjes over de oude verf te leggen en ze proberen zo dicht mogelijk te benaderen.

Eeen oude plafond terug proper krijgen; geen lachertje.

Honderd jaar niets aan gebeurd en daar tabaksrook boven op, het was een vettig,vies plafonnetje. We hebben het afgesopt met een mengsel van water en ammoniak. Het was geen plezier om onder te staan en te ruiken, maar het moest voor eer en glorie van het gebouw.

En eigelijk zag men nadien weinig verschil, maar toch;

kwaliteit daar gaan we voor.

Sinds begin dit jaar zijn we gestart met de restauratie van de schilderingen van het Oude Gemeentehuis van Brecht. Dit gebouw was vroeger een gerechtshof, nadien is het als gemeentehuis gebruikt.na de fusies werd het gebouw te klein voor al het personeel en was de plaatselijke belastingsdienst erin getrokken.

Zo'n 10 jaar heeft het nu leeg gestaan. Het gebouw word nu opgeknapt en zal als trouwzaa, kantorenl en toeristische dienst dienen. 

Het gebouw is geklasseerd. In de hoofdplaats zijn schilderingen van oude Brechtse notabelen te vinden een ook namen van adelijke families en hun wapenschilden versieren de wanden.

Maar nu is het vooral een bouwwerf. Een plaats waar mensen werken die verschillende talen spreken.

En toch samenwerken.                         

Onder de beschadigde en decoraties hebben we sporen van andere, oudere schilderingen gevonden. Van deze ontwerpen zijn echter geen foto's te vinden. Eigelijk zijn we dus momenteel een slechte restauratie aan het renoveren. Het is een leuke job, maar op een bouwwerf werken, al dat stof en lawaai, is toch weer even wennen.

Het spelletje loopt alweer enkele weken op de beeldbuis. De hype vakkundig opgepomt. Politiekers en standuppers verdienen er populariteit en gezag mee. Dagbladen schrijven  paginas, elk grapje word tot in het detail nabesproken. Zelfs de internationale pers tegenwoordig.

 Het kastje geeft wat het publiek wil. Bijna elke avond van de week opnieuw, lachen geblazen, spitsvondig zijn, goed overkomen. Dit is wat van tel is.

 Wil er iemand eigelijk wel verandering? Of een nieuwe regering? Is alles niet okee zoals het nu is? 

De rustige vastheid veranderen? Waarin? Rustige vadsigheid?

De sneeuw is ondertussen verdwenen. Van die viezigheid zijn we ook alweer vanaf.

Laat het maar wat warmer zijn; weg die vriestemperaturen!

Leve de motregen.

Onze Belgische regen.. 

Als je zo af en toe gaat joggen is het leuk om ergens aan een stratenloop deel te nemen,noem het maar tourisme. Afgelopen weekend was de Kerstcorrida in Tielt, al voor de 25 keer. Het was een aangenaam moment om kennis te maken met het stadje. De loop bleek in s'avonds door te gaan, op wegen die daalden en nadien ook onvermijdelijk bergop liepen. Nabij het secretariaat werden we verwelkomt door kippen. Zowel raskippen in hokken als gebraden restanten van hun kollegaatjes, de vleugeltjes. De bedoeling was dat we deze zouden verorberen voor het goede doel. Toch maar wachten tot na de loop...

Na de start werd er bliksemsnel gelopen. Ik had gedacht en gehoopt dat het veel gemoedelijker zou zijn .Lag het misschien aan de vrieskou? Of liep men allemaal voor het winnen van de nieuwe matras? Of had men bang dat de gebraden vleugeltjes op zouden zijn? Zelf heb ik er  niet meer van gegeten, de geur na 10km lopen alleen al ...

Bister is een natuurlijk verfproduct uit de bast van walnoten.

Het is leuk bewerkbaar en heeft een sepia achtige kleur.

Dit effect op de zijde stof geeft rare een rare combinatie. ietwat primitief en in kombinatie met chinese inkt komen we dichter bij de originele chinese schilderijen, natuurlijk is het onderwerp nog iets anders...

Terwijl het buiten vroeg donker is en erg koud is heb ik me bezig gehouden met een bijna tropisch strandtafereel. Hoogst waarschijnlijk het laaste groot schilderij voor dit jaar. Maar de potjes verf zijn zeker  niet leeg voor het volgende. Verder excuseren we ons omdat het lang geledenis dat er nog iets gepost is. Maar opeens was dat opstartblad anders en de tijd erin steken om dat nog uit te pluizen...

Geef me dan maar gauw een nieuw jaar en een nieuw doekje.

Eigenlijk kan je er deze dagen niet rond; de vele manifestaties ivm de onafhankelijkheid van Congo. Enkele weken terug opende zo'n tentoonstelling in De Warande in Turnhout. Vooraf kon men inschrijven om tijdens de opening te kunnen proeven van een 'Congolees' maal. De kleurrijke doeken waren mooi, maar helaas, het eten was niet  perfect gelukt. Er was een misverstand tussen de Congolese kok en het Cultureel centrum. Enkel de eerste personen die aanschoven aan de keuken konden van het eten genieten; er was gewoon voor te weinig mensen gekookt. De Warande heeft nadien een verminderingsbon en hun excusen aangeboden.

Nadat we vorig weekend de expo van Van De Woestijne in Gent bezocht hadden gingen we op zoek in Gent naar cafe Pole Pole. Zonder adres, stuurde men ons heel de stad door.Er was zelfs een agent op de fiets, een sportieveling die niet dronk, die ons suggereerde om het eens aan een polis met een rode neus te vragen...

Uiteindelijk, na een stevige wandeling, vonden we de kroeg, open, en hebben de mochitto's gesmaakt.

Leuk, want het was ook een beetje thuiskomen, naast de toog waren 2 doeken, geschilderd in de toenmalige Zairesche traditie door een toen witte zwarte.

Op een morgen,

de dagelijkse rituelen, de wekker die afloopt.nog half slapend de trap af en ...

een deur die open staat,

wat niet normaal is en

 ja hoor,

 prijs...

de gaatjesboorder is op bezoek geweest...

We sliepen  boven de bewuste deur en hebben niets gehoord, één  fijn geboord gaatje was genoeg om binnen te geraken. Een aantal electronische spullen waren verdwenen, uit de ijskast waren 2 potjes chocolademousse weg, alleen van de schilderijen was men afgebleven.

Vertelt dat iets over de kwaliteit of waarde ervan?

Het idee dat er 'vakmensen' in je huis rond snuisteren terwijl je erboven ligt te slapen is misschien nog het moeilijkst te vatten.

Een tijd terug, toen fuiven en lawaai maken nog niet zo gebonden waren aan regeltjes.

 Ergens in de duinen, toen de la Bamba nog populair was...

Je kon er geraken langs en door een smalle gangetje. Op elke tafel stond een vaasje met bloemen en zoute borrelnootjes klaar. De stoelen waren besproken; in de zaal konden hoogstens 49 personen plaats nemen.

Toen het theater even begonnen was , wou ik zo vlug mogelijk de zaal  ontvluchten. De acteurs waren een vergadering aan het naspelen, heel de tijd saaie monologen en weinig actie of verrassingen..

Na de pauze, een een glas Duvel begon het tij te keren...

Toen werd er gebruik gemaakt van opgenomen beelden die zogezegd op de plaatselijke televisiezender uitgezonden werden. Het verhaal was vooral aanspreekbaar voor de ingewijden, zij die de plaatselijke politiek en gewoontes kenden. 

Na het toneel werd de verbroedering met de acteurs het aangenaamst.

Hoe later het werd, hou beter het stuk.

Een kameleon,

maar dan een hyper actieve, bracht afgelopen vrijdag de eerste van zijn vier uitverkochte laatste shows van "De hemel in het klad" in De Roma.

Met zijn groep, die af en toe aan The Radio's zaliger deed denken, bracht Bart Peeters een  spitsvondige mix van eigen nummers en vertalingen van oa. Dylan en Brel.

Ook een superdisco van "Last night a DJ save my life" werd gebracht alsof het de finale van "Move like Michael Jackson" was.

Zelfs ook de teksten en gags tussen de songs werden sterk gebracht. Den Bart vertelde en speelde rolletjes en figuurtjes alsof het Leugenpaleis nooit gestopt was..

 Een  echte kameleon dus, maar dan eentje dat weet wat show brengen is.

Goed voor een aan te raden avondje vertier.

Een gekke kameleon, maar dan  een hyperactieve op het podium!

Zo bracht Bart Peeters het ervan af tijdens de eerste van zijn vier uitverkochte afscheidsoptreden in De Roma. Met zijn  groep bracht hij een mengeling van eigen werk, stilaan klassiekers ondertussen en vertalingen van oa. Dylan of Brel. De zangparijen deden me af en toe aan The Radio's zaliger denken.

Bij het nummer "Last night save the DJ my live" werd er gedanst en geshaked alsof het de finale van "Move like Michael Jakson" was. 

 De bindteksten waren goed, af en toe speelde den Bart een of ander figuur dat zo uit het Leugenpaleis kwam.

Een kameleon dus, een die weet wat show berngen is, goed voor een avondje vertier.

Eigelijk is het niet nodig, maar toch vind men altijd een reden om het te houden;

 de jubilees...

Een tijdje terug was het de beurt van Bart Peeters, de man werd 50 lentes oud. Hij werd gevierd op televisie. Voor hem kwam, exclusief, Raymond Van Het Groenewoud een liedje ten beste brengen. Hevig Bartje wist met zijn gelukstraantjes geen blijf...

 Enkele zaterdagen terug, Bart Peeters stelt Raymond voor in de Roma. Raymond werd 60 en dat moest iedereen geweten hebben.

Zo was er s'middags op RadioI een programma aan hem opgedragen.  Ook bij de Humo zat later een extra cd, voor een voordelige prijsje.

 In de Roma werd Raymond gevierd en bracht hij voor een uitverkochte zaal zijn nieuwste show. Deze zal later ook in Mano Mundo in Boom  of op de Nekka nacht te zien zijn. 

Een aanrader maar,rara, aan wie word de volgende jubilee opgedragen?

Van die warme zomeravonden, wanneer een hete dag overgaat in zwoel gedonkerte,

en met veel dorst, en lekkere muziek.

Elke week een muziekfestival ergens in het land, open lucht natuurlijk.

Met dansbare muziek en pittige cockyails om te proeven...

Rara, waar vind je zoiets unieks?

Vanmorgen vertelde men op de radio, Radio1, dat vrouwen het extravaganst shoppen terwijl ze het vruchtbaarst zijn.

Dit was voor ons een goede reden om het shopping-ticket van de NMBS eens uit te proberen. Voor een vast bedrag kon men in de maand januari, in het weekend, naar om het even welk Belgisch station reizen om te ....

Wij dus niet,

maar wel er gebruik van gemaakt om de tentoonstelling van (...) te bezoeken. Op de site van het museum werd ons sterk aangeraden de inkomtickets van de tentoonstelling online te kopen, gezien de grote toeloop. Toen we ter plaatse waren was dit echter geen probleem, er waren nog 90 plaatsen vrij. De expo liet over 3 verdiepingen, we werden door geuniformeerde mensen met een lift ter plaatse gebracht. De Securitas-bewakers maakten wel indruk, we durfden het fototoestel niet boven te halen.

De schilderijen werden overal in een donkere omgeving getoond, eigelijk hadden we ze wel eens graag in daglicht gezien. Buiten de doeken waren er ook ontwerpen en publicaties.

De titels van de werken spraken ons niet aan. Misschien is dit werk wel een voorbeeld van heel de Belgische situatie.

Rara, wiens tentoonstelling was het?

Het was koud!

De keien vroren uit de grond. Toen het vuurwerk bijna gedaan was, werd het een verbroedering met de buren..

en iedereen amuseerde zich.

Enkele dagen geleden was deze troep in Antwerpen. We hebben ze gezien en vooral gehoord in de Bourla schouwburg. De eerste kennismaking met een Europalia manifestatie dit jaar.  De muzikanten zaten opzij naast het podium, achter een glazen wand.

Het was wennen aan de muziek maar vooral ook de hoge gezangen.  Eenmaal dat lukte was het leuk theater.  De tekst werd nog vertaald op een scherm boven het podium.

Achteraf is me wel de vraag gesteld waarom ik hier wou aan meedoen. China is namelijk een land dat de mensenrechten niet wil respecteren. Ik geef het toe, ik had er niet bij stil gestaan. Maar is het misschien een fout van de organisatie? Europalia? Of kortom, alweer de politiek?

Afgelopen zaterdag was het nog eens zover; de Tutti Fratelli-groep trad op in De Roma.

Deze keer een Grieks verhaal, waarin vrouwen mannen willen intomen met hun oorlogszuchten.

De acteurs speelden sterk. Soms vond ik ze ietsiepits moeilijk verstaanbaar, zou dit aan hun Antwaarps accent liggen?

Het verhaal zat wel goed ineen en is helaas nog steeds hedendaags, een aanrader dus!

Toen ik de horloge wou laten herstellen die ik van mijn grootvader had gekregen, zei de horlogemaker:"Amai, wat een oud toestelletje".

Dez week was op Canvas de herstart van het Belpop programma.  Hier word de geschiedenis van een Belgische groep uit de doeken gedaan. Deze keer waren  The Scabs aan de beurt. Hun uziek zit in het collectieve geheugen, wie kent ze niet?

Naar aanleiding van de hype vorig jaar zag ik ze voor het eerst die op TW Classic. 

Ik heb het concert niet uitgekeken. Ze werden daar versterkt door Jan Hautekiet en Patrick Riguelle. Konden die Diestse rockers het niet meer zelf?

Nog vorige week had mijn vrouw tijdens de opruim van haar handtas een prijslijst van Polé Polé cafe terug gevonden.

Via radio tamtam had ik gehoord dat er in dat Gentse cafe nog enkele oude doeken  hingen naast de toog. Het was een verrassing dat deze figuurtjes nu nog steeds dienen, zelfs tot zelfs voor op de prijslijst.

Ik wil ze nog wel eens moderniseren hoor...

Verleden week wou ik men horloge laten repareren dat ik van mijn grootvader had gekregen. "Amai, wat een oud toestelletje!"zei de horlogemaker.

Afgelopen maandag herstarte het programma Belpop op Canvas. De geschiedenis van een Belgische groep word hier verteld. Deze week kwamen de Scabs aan beurt.

Vorig jaar op TW Classic had ik die groep gezien maar ik kon die hype niet volgen. De groep was voor dat optreden versterkt met Patrick Riguelle en Jan Hautekiet. Konden die Diestse Rockers het niet zelf meer?

Ook ruimd emen vrouw deze week haar handtas en er kwam een prijslijst van het Polé polé cafe te voorschijn.

Vorig jaar waren we daar geweest er hingen naast de toog nog enkele oude doeken bekenden van me. De firuren hiervan bleken op de prijslijst te staan,had ik er toen niet langs geweest, ik zzou het niet geweten hebben..

Het leek me eerst al lachend gemaild; of ik een schilderij had, zoiets als dat van vorig jaar, dat gebruikt kon worden op een postkaartje voor het helpersfeestje.

Vorig jaar had ik idd. gewerkt aan een schilderij over het Cactusfestival, zeker een maand lang.

Een week later opnieuw  mail, en ja, het was gemeend, niet om te lachen, zelfs opdracht van de directeur.

Dan vorige week maar beginnen denken, mezelf niet proberen te herhalen, iets nieuws zoeken, kortom er  hee del week mee bezig zijn. 

 Uiteindelijk is het een kaartje van het festivalterrein geworden geworden. Er staan zoveel mogelijk zaken op die nog in mijn hoofd zaten, al heb ik er zeker vergeten. De symbooltjes zijn uitgepuurd, bijgeschaafd en nadien zachtjes in aquarel gezet.

Mensen die er zijn geweest kunnen de tekenigen zeker lezen. Hetzelfde systeem  is tegenwoordig te zien in 'Man bijt hond', maar dit is louter toevallig.

Retro en vintage; deze woorden zijn regelmatig te horen.  En, blijkbaar worden ook  vele jongeren door aangestoken.

Een voorbeeld hiervan was onlangs nog te vinden op de organisatie van Radio Modern.

Er speelde een acht koppige band, de Ray Collins Hot Club.  Zij brachten muziek uit de beginjaren van de Rock and Roll. Swingen en jiven deden ze allesinds.

Dat deed ook het publiek op dit retro dansfeest. Tijdens het concert stond de dansvloer vol met jaren 50 uitgedoste vrouwen en rockers. In de foyer van de zaal kon men ook het kapsel laten aanpassen.